Herfst mix onder je knieën

Herfst. Het is inmiddels echt herfst. En nu de zon lager komt te staan en het licht zo prachtig verandert en die mooie gloed aan alles geeft, krijg ik ook zin in andere kleuren. Warme kleuren. Oker, vale oranjes, olijfgroen, bruin, cognac. Cognac? Ja, dat klinkt als een enorm ouderwetse kleur. Mijn moeder gebruikte die kleur omschrijvingen; camel, cognac, taupe. Kleuren uit de tijd van onze moeders, uit de jaren ’50 films. Dat was heel chique destijds. Cognac kleurige schoenen met bijbehorende tas en glacés. Krijg er enorme zin in…Gecombineerd met een hele donkergroene jas. En klassieke schoenen, maar wel met een 2016 twist.

Eens kijken wat er dan aanwezig is in mijn winterse collectie. Pumps? Ja, fijn. Altijd een paar in huis hebben. Maar wel met een wat hogere hak. Als de hak rank is kan 7 cm heel gracieus zijn. Maar ik vind een slingback dan mooier. Mijn donkerblauwe metallic trouwschoenen van 18 jaar geleden waren zo. Nog steeds een prachtige stijl en ik kon er heel goed op dansen. Bij hogere, stevigere hakken van bijvoorbeeld 8 of 10 cm staat een dichte hiel weer beter. Bij mij dan. Minder tuttig. Maar wel in mooi fris groen of bordeaux rood. Glimmend. Lak. Mijn moeder droeg veel schoenen met een dichte neus. Ze vond dat netter, gekleder. En een open schoen (peeptoe klinkt altijd veel gezelliger toch?) was wel heeeeel zomers. En niet praktisch. Ik ontdek nu dat ik juist die open neuzen heel leuk vind met sokken, kniekousen en maillots. Kan een schoen zo anders van worden. Dus er is wel zoiets als tussen-seizoen-schoenen, of beter, all-season-shoes. Maar color matters. De olijfgroene sandalen met roomwit randje (dichte hiel, open neus) kunnen. Is zelfs nu weer leuker aan het worden met al die geweldige glimmende sokjes en ajour kniekousen.

Laarzen? Heel lang dol op geweest. Maar heb ze vorige winter amper gedragen. Vond het zo veel aan mijn been, zo ingepakt. Nu was het ook niet echt koud, maar het totaalplaatje vond ik niet spannend. Niet sexy. De kortere laarsjes daarentegen vind ik plotseling frisser en ‘cooler’. Terwijl ik mijn kuiten nou niet persé het mooiste deel van mijn lijf vind. En boven de 50 zul je toch echt voorzichtig moet zijn met rokken, jurken, broekrokken en broeken boven de knie. Maillots en dikke panty’s kunnen gelukkig je knieën verbergen. Geen idee wat daar precies mis mee gaat, maar het rimpelt, frommelt en beweegt op plekken die vroeger niet eens bestonden rondom je knie. Wel eens voorover gestaan en dan naar je knieschijven gekeken? Geen gezicht. Wil je echt niet op je netvlies hebben. En zeker niet anderen ogen mee confronteren.

Dus. Conclusie. Anything below the knee should be a good autumn mixture. Mijn nieuwe indigo metallic Mita’s. Met donkerbruine matte panties. En als extra een dun herfst-cognac-kleurig gestreept sokje. Mijn moeder zou waarschijnlijk hebben gezegd: zit dat sokje aan die schoen vast? Dat is nou jammer…Ofwel: kind wat heb je nu weer bij elkaar aan…

Advertisements

Nazomer in Amsterdam

Schoenen nog niet in de kast.

Nazomer in Amsterdam! Dat het klimaat hevig in de war is lezen we iedere dag in de krant. En dat we op 11 september 2016 in Amsterdam met blote benen, zomerse kleding, zonder jas naar buiten kunnen is absoluut niet normaal. Maar eerlijk is eerlijk, het is zoo ongelooflijk fijn. Terug van vakantie gooi je al je kleding in de was, strijken en opbergen. Tot volgend jaar! Net als mijn schoenen. Ik laat ze voor de gezelligheid nog een tijdje in mijn slaapkamer staan. Gewoon om naar ze te kijken en van ze te genieten. Heb eigenlijk altijd een beetje met ze te doen. Weer een hele lange herfst en winter in de kast. Met een beetje mazzel mag je er een keer uit voor een feestje. Als het niet regent.

Maar nu hebben wij én zij geluk. En kunnen alle zomerschoenen nog volop worden gedragen. Eens kijken hoe ze lopen en zich gedragen op een gewone werkdag. Laat ik een beeld schetsen hoe zo’n dag bij mij begint. Het ochtend ritueel is namelijk alles bepalend, vanuit de schoenen gezien dan. Sta je daar met ‘tich’ andere paren te stralen. Had ze (de vrouw met liefde voor schoenen) besloten om vandaag de lichtgroene blouse met grijze rok en zwarte biezen aan te doen. Dus denk je ‘yes’. Naar buiten. Je maakt je al helemaal klaar. Eindelijk Amsterdam zien. En wie weet wel op een fiets. Zo anders dan in Italië. Maar ‘ze’ besluit op het laatste moment dat het wat té riskant is. Kans op motregen, stuk fietsen, dan trein in en nog een stuk lopen. Leren hakken op een fiets vragen zorgvuldig gedrag. De rand van de trapper kan een enorm litteken veroorzaken aan de binnenkant van de hak. Als je haast hebt en eraf schiet…dramatisch. Dus voor je eigen bestwil, niet vandaag. OK. je snapt het, jammer. Maar morgen bij die tuinborrel kun je toch wel mee?

Ja natuurlijk kan dat. Lekker in de nazomerse zon met alle buren bijpraten over de avonturen van de zomer. Beetje staan, zitten en mooi zijn. Maar nog even over die littekens die alle schoenen na verloop van tijd krijgen. Dat hoort bij het leven. En het geeft de schoenen ook identiteit. Het zijn niet zomaar een paar schoenen, het zijn mijn schoenen en ze maken veel mee.

Het worden vandaag de zwarte sandalen met enkelbandje. Kunnen prima mee op de fiets vandaag, zijn ze gewend. En een beetje regen is niet erg. ‘Je bent niet van suiker’ zei mijn moeder altijd. En die kurken zool is echt een goede uitvinding voor het Nederlandse klimaat. In deze drie nazomerse weken zijn alle zomerschoenen een keer mee geweest. Naar het zwembad, naar het dansfeestje, naar de coach, naar de markt en naar mijn werkplek Spring House. Trappen lopen, fietsen, treinen en veel onder tafels bungelen. Nog even niet in de doos, kast of schoenen zak. Maar de winterschoenen staan ook alweer te popelen. Maar laarzen..nog even niet….

Linda on bike.jpg

 

Schoenen op vakantie

Zomer! Daar gaan we dan. Niet genoeg zomerse dagen in Nederland om al mijn schoenen te dragen. Dus grote vraag is welke schoenen mogen mee op vakantie naar Italië? Ken je dat gevoel? Geen zin in blaren en er toch leuk uitzien? Het begint bij de teenslippers. OK, die mogen mee. Maar dat zijn geen echte schoenen toch? Die horen meer in de categorie ‘tools’. Mijn zilverkleurige paar heb ik ooit in Rio gekocht. Daar heb ik samen met mijn vriendin Valerie even het officiële programma van de handelsmissie met de Nederlandse Creatieve Industrie geskipped voor een moment aan de Copacabana. Dus al ik ze draag, denk ik toch daar toch weer even aan. En door de Olympische spelen van 2016 al helemaal. Dus onmisbaar in mijn koffer.

Maar terug naar mijn echte ‘darlings’. Wie mag mee? De zwarte sandalen met kurken zool en hoge hakken komen uit Perugia en ze passen bij iedere outfit. De bruine slingbacks met sleehak en schattige leren strik bovenop komen uit Milaan. Zij missen Italië echt. Ze zijn heel comfortabel en mijn bruine favoriete 15-jaar oude Humanoid stretch jurk zit al in de koffer. Het heerlijke tweekleurige blauw-grijze/naturel-beige paar hoort gewoon bij mijn multi-colored wijde rok, de sfeer van een late namiddag, koude spumante en het geluid van pratende italianen. Ja, ze mogen mee. De donkerblauwe, net iets te grote maar coole simpele sandalen met houten hak. Mee.

Maar wat is er gebeurd met Mita en Eleonora? Zo Italiaans, zo prachtig. Maar waarom heb ik die nou net thuisgelaten? Waar zat ik met mijn verstand en gevoel? Had mijn Nederlandse praktische mentaliteit toch weer de Italiaanse schoonheid principes ‘overruled’? Vond ik ze stiekem nog té mooi, te maagdelijk, te weinig gedragen? Wat een ongelooflijke misser. Zit ik hier op een geweldig terras in Mantova zonder Linda. So ladies take this advice. Denk aan je schoenen als je beste vrienden. Geef ze aandacht, koester ze, heb plezier met elkaar. Al is het maar voor een kort moment per dag. Sorry Mita, volgende keer mag je echt mee…..